خواجه فاضل طهرانی

آخرين بار نيست

khajehfazel — Thu, 14 Aug 2008 09:27:18 GMT

(دفعه اول و آخرمه كه به جمكران مي يام ... ) بابا مي گويد . بعد هم به آبجي مرضيه نگاه مي كند . آبجي انگار كه خجالت كشيده باشد ، سرش را مي اندازد پايين و ساكت مي ماند. مامان از و قتي كه توي ماشين نشسته ايم ،‌ تسبيح به دست ، ذكر مي گويد و من هم دستم را گذاشته ام روي دست آبجي . آبجي به بيرون زل مي ز ند . جاده را نگاه مي كند و لحظه اي چشم بر نمي دارد . شايد منتظراست تا زودتر برسيم . منتظر است تا گنبدي مسجد معلوم شود و بعد هم مثل هميشه بزند زير گريه . آبجي كه گريه مي كند مامان مي گويد : ( يا امام زمان ! خودت كمكش كن ! ) من بغض مي كنم و بابا دستش را مي گيرد جلو صورتش . حتما" بابا هم گريه مي كند ، ولي آرام . شايد فكر مي كند مرد ها كه گريه نمي كنند ، شايد ... بابا زود عصباني مي شود ، از كوره در مي رود ، داد مي زند ولي توي دلش هيچي نيست . شايد براي همين است كه وقتي مامان اصرار مي كند: ( بيا يه بار ديگه به خاطر اين بچه بريم جمكران ... ) حرص مي خورد و مي گويد : (خانم جون اگه صد بار ديگه هم بريم جمكران مرضيه خوب بشو نيست ... ) ولي بعد خيلي زود دلش مي گيرد ، دو ركعت نماز مي خواند و پيش مامان مي آيد : ( آماده شيد عصري مي ريم جمكران ) هميشه هم مي گويد : ( اگه مرضيه خوب نشه ، ديگه جمكران نمي رم.)

گنبدي مسجد جمكران كه معلوم مي شود . بابا ماشين را يك جايي پارك مي كند ، تا مسجد يك خورده بيشتر راه نمانده ، مثل هميشه پياده مي رويم . نزديك مسجد مرد نابينايي نشسته است و از ضبط كوچكش صداي مداحي مي آيد . وارد حياط مي شويم . همه سلام مي دهيم . مامان قالي كوچكي را كه از خانه آورده مي اندازد روي زمين حياط . به آبجي مهر و تسبيح مي دهد، به من ، به بابا. همه نماز امام زمان ـ عج ـ مي خوانيم . طول مي كشد . گاهي وسط نماز يادم مي رود چند بار (( اياك النعبد و اياك النستعين )) گفته ام . نمازمان تمام مي شود . بابا ويلچر آبجي را به طرف چاه امام زمان ـ عج ـ حركت مي دهد . مامان دستش را بالا مي برد : ( يا صاحب الزمان ! خودت بچمو شفا بده ، بلندش كن ، بلندش كن ... ) آبجي نامه مي نويسد . زود تمام مي شود . شايد چند خط بيشتر نمي نويسد . من ، به بابا نگاه مي كنم ، به مامان ، به آبجي . بابا يادش مي رود ، دستش را بگيرد جلو صورت خيسش . مامان به آبجي زل زده و آبجي خودش را زير چادر ش قايم كرده ، ولي شانه هايش مي لرزد . كبوترها از روي گنبدي بلند مي شوند . بال مي زنند ، انگار مي خواهند چيزي بگويند . بگويند : (اين بار آخري نيست كه به جمكران مي آييم . )

چاپ شده در شماره 431 هفته نامه دوچرخه(ضمیمه روزنامه همشهری)15/6/1386

قبرستانِ برادران _ قبرستانِ خواهران !

khajehfazel — Thu, 07 Aug 2008 10:09:18 GMT

سه شنبه با تهمینه حدادی رفته بودیم ، ظهيرالدوله . خير سرمان مي خواستيم يك گزارش ادبي ـ عاطفي _ قبرستاني ! براي نشريه دوچرخه بگيريم . به در ورودي قبرستان كه رسيديم ؛ زنگ زدم . آقاي جواني از پشت آيفون گفت : كيه ؟! من هول شده بودم ، نمي دانستم چه بايد بگويم ، نگاهي به تهمينه كردم و بعد گفتم : ببخشيد ... اومديم قبرستونو ، چيز كنيم ! تهمينه پقي زد زير خنده . خودم هم خنديدم . آقاي جوان گفت : چند لحظه صبر كنيد ... من و تهمينه ، پنج دقيقه اي چشم به راه آمدن آقاي جوان، از خانه كوچك داخل قبرستان بوديم ؛ اما ناگهان خانم چادر سياهي ، پشت سرمان سبز شد ! خانم چادر سياه ، با لحن تندي گفت : پنج شنبه ها : خانم ها ،‌ جمعه ها : آقايان! خداحافظ ... من فوري گفتم : ولي قبلا" اينطوري نبود ... خانم چادر سياه هم فوري گفت : حالا اينطوري شده ! خانم چادر سياه در زد و پيرزني در قبرستان را برايش باز كرد . لااقل نفهميديم ، چه كاره قبرستان است؟! چند دقيقه بعد ، خانم چادر سياه ، از همان خانه مذكور ، بيرون آمد و به محض ديدن من و تهمينه ، اول چشم غره اي به هردويمان رفت و بعد هم گفت : تا صبحم كه اينجا واستين ، در قبرستون باز نمي شه ! تازه ماشين ماموراي گشت نيروي انتظامي هم ، همين نزديكي ها پارك شده ها ...! وقتي خانم چادر سياه ، سوار ماشين شد و رفت . من به تهمينه گفتم : فكر كنم پول مي خوان ها ... ! ولي تهمينه گفت : نچ ! ‌اگه پول مي خواستن ، مهربونتر برخورد مي كردن ! خلاصه اينكه تصميم گرفتيم ، تا كار به جاهاي باريك تر كشيده نشده ، برگرديم . آن هم چه برگشتني! دست خالي ... تنها ثمره رفتنمان هم به ظهيرالدوله ، عكس همين پست شد ، كه تصوير در ورودي بسته قبرستان ظهيرالدوله را نشان مي دهد.

ايميل هايي از خشايار شاه !

khajehfazel — Sun, 27 Jul 2008 06:41:18 GMT

FROM: KHASHI @ YAHOO.COM

TO : DARYOOSH 2007@ YAHOO.COM

( خشایار شاه ) :

سلام نمي دهم چون خيلي خيلي از تو بزرگتر هستم . ما را همينطوري نگاه نكن ها ... ما براي خودمان يال و كوپالي داريم . تاجي داريم ، تختي داريم . بي خودي كه اسممان را شاه نگذاشته اند . خلاصه غرض از مراحمت ! مي خواستم بگويم ؛ تو خجالت نمي كشي ؟ شرم نمي كني ؟ واقعا" كه خيلي بي غيرتي ! مثلا" مي خواهي در آينده دانشجوي رشته تاريخ و باستان شناسي بشوي ؟ اينهمه در وبلاگت از فرهنگ و تمدن ايراني مي نويسي .از تخت جمشيد و پاسارگارد ، از سي و سه پل و منار جنبان مي نويسي . آن وقت ....بي غيرت ! راستش اصلا" دلم نمي خواست برايت ايميلي بفرستم اما از اسمت خوشم آمد . چون مرا ياد فرهنگ غني هخامنشي انداخت .

اجازه می دهم ، چاكرم باشي !

خشايار شاه بزرگ

FROM : DARYOOSH @YAHOO.COM

TO :KHASHI@YHOO.COM

( داريوش ) :

سلام بر عصاره تمدن ! سلا م بر كتاب فرهنگ ! سلام بر پادشاه والا ، خشايار شاه بزرگ ! الهي كه من قربانتان بشوم . الهي كه به جاي بادبزن ، خودم كولرتان بشوم ! الهي كه ... كاش زمان به عقب برمي گشت و من در زمان شما متولد مي شدم تا حسابي پاچه خواري تان _ ببخشيد ، خدمتگزاري تان ! _ را مي كردم .باور كنيد اگر عكسي هم نمي فرستاديد ؛ من از نوع صحبت دلنشينتان درك مي كردم كه شما خشيار شاه هستيد ! نمي دانيد چه حالي دارم . انقدر تعجب كردم كه خودم شبيه علامت تعجب شده ام ! دارم ذوق مرگ مي شوم ! يعني واقعا" اين شما هستيد كه به من نامه مي نويسيد ؟! خشايار شاه بزرگ ؟! من حتي توي خوابم نمي ديدم آقاي تولايي _ معلم تاريخمان _ به من ميل بزند ، چه برسد به شما ، به قول خودتان با انقدر يال و كوپال ! سرور عزيزم براي چه انقدر از دست من ذليل مرده دلخور هستيد ؟ اميدوارم خدا مرا بكشد تايك وقت باعث تكدر خاطر شما نشوم _ آخ جان، چه قلبمه سلمبه حرف زدم ! _ برايم حتما" بنويسيد كه چرا از دست من گردن شكسته نارحتيد؟!

چاكر در بست شما

داريوش

FROM: KHASHI @ YAHOO.COM

TO : DARYOOSH 2007@ YAHOO.COM

( خشاياره شاه ) :

پسرك چاپلوس ! باز هم به همان دليل قبلي سلام نمي كنم . خوب است در زمان ما زندگي نمي كني وگرنه مي دادم سرت را از بدنت جدا كنند تا ديگر چرب زباني نكني . مگر نمي داني كه در فرهنگ ما اين جنگولك بازي ها ممنوع است؟! پس دفعه آخرت باشه چاپلوسي يا به قول خودت پاچه خواري مي كني . مي خواستي بداني براي چه بهت گقتم بي غيرت ، درسته بي غيرت ؟! يعني واقعا" خودت نمي داني ؟ نفهميدي يا خودت را به ...به خاطر اون فيلم مبتذل صد نه نه ... دويست ، دويست و پنجاه ، آهان سيصد ! تو فيلم سيصد را گذاشتي توي اون وبلاگ منحوست بعد از تمدن ايراني حرف مي زني . البته نه اينكه فكر كني من به خاطر اينكه فيلم را در معرض ديد بازديدكنندگان قرار دادي ناراحتم ها ...نه . چون همانطور كه مي داني ما طرفدار ديپلماسي هستيم ؛ طرفدار آزادي . شما مي توانيد هر فيلمي را كه دلتان بخواهد ببينيد !_ بله ، هر فيلمي !_حق داريد هر غلطي مي خواهيد بكنيد !_ بله ، هر غلطي ! _ ولي من از تو كه انقدر ادعا داري عشق تاريخي انتظار داشتم لااقل يك نقد درست و حسابي روي فيلم مي نوشتي ، پسرك بي عرضه ! راستي !

خدا بكشتت اگر سيصد را نقد نكني !

خشايار شاه بزرگ

FROM : DARYOOSH @YAHOO.COM

TO :KHASHI@YHOO.COM

( داريوش ) :

نور چشمم ، خشايار شاه عزيز ! به جان خودم نباشد به جان آقا جانم فقط براي افزايش تعداد كامنت ها فيلم را گذاشتم توي وبلاگم! تازه دارم روي يك نقد درست و حسابي كار مي كنم . خوب طول مي كشد ، ديگر... بابا تو را به خدا اينطوري نگاهم نكنيد . از كجا فهميديد خالي بستم ؟! ببخشيد ... ولي باور كنيد من همان موقع كه فيلم سيصد را ديدم تمام رگهاي غيرتم به طرز عجيبي درد گرفت ! شما خودتان را نگران نكنيد . فيلمش فقط جلوه هاي ويژه داشت ، وگرنه شما كه از اين كارهاي بد بد نمي كر ديد ! گوشواره نداشتيد ! و مهم تر از همه اينكه آدم كش نبوديد . اصلا" بر فرض محال اگر هم بوديد فداي سرتان ! حتما" پررويي مي كردند ؛ شما هم در دفاع از كشور مي زديد لت و پارشان مي كرديد !حقشون بوده ! راستي ! براي اينكه بدانيد من چه قدر به فكر نقد دشمنانتان هستم ؛ بايد بگويم كه چند روز پيش ، به آقاي تولايي ، پيشنهاد دادم تا فيلم سيصد را سر كلاس نمايش دهند و در نقدش به بچه ها كمك كنند ولي ايشان نه تنها قبول نكردند بلكه به عنوان يك موجود كاملا" سيصدي مرا تنبيه كردند و رو به روي اسمم هم يك ضبدر گنده زدند و نوشتند : آوردن فيلم هاي خيلي خيلي مستحجن سر كلاس درس !!!

كتك خورده تان

داريوش

FROM: KHASHI @ YAHOO.COM

TO : DARYOOSH 2007@ YAHOO.COM

( خشايار شاه ) :

آفرين پسر جان ! كم كم دارد خوشمان مي آيد . هيچ اشكالي ندارد . آدم بايد در دفاع از فرهنگش كتك كه چيزي نيست ، جانش را هم فدا كند . قول مي دهم خودم با معلمتان گفت و گو كنم. اما قبل از آن گفته باشم كه دو ، سه روز بيشتر وقت نداري تا يك گروه حداقل سه نفره تشكيل بدهي و از من دفاع كني . واي به حالت اگر فرمانم را اجرا نكني . آن وقت است كه ديگر يك لشكر مي فرستم دم خانه تان تا سرت را از بدنت جدا كنند !فكر كردي يك آفرين بهت گفتم همه چيز تمام شد ، پسره بي جنبه !

سرورت

خشايار شاه بزرگ

FROM : DARYOOSH @YAHOO.COM

TO :KHASHI@YHOO.COM

( داريوش ) :

خشي جون سلام _ خاك بر سرم چرا يك دفعه خودموني شدم ، معذرت ! _ شاه والا ! خواستم بگويم با بر و بچه هاي عشق تاريخ مدرسه يك گروه سه نفري نه سيصد نفري تشكيل داديم تا لگد محكمي باشد بر دهان سيصد ساز ها _ لگد از مشت بيشتر درد داره !_ اسم گروه را به افتخار نام مبارك شما گذاشتيم خشيار شاه و بعضي از شعار هايمان هم اين است : (هاليوود! فيلمتو بردار و برو ! )( فيلم سيصد ! دستو رو شده برام / قصه هاتو بلد شدم !) تازه يك سرود هم براي شما ساختيم كه اولش اينطوري شروع مي شود : (تو خودت نمره سيصدي....! )

عشق تمدن ايراني

داريوش

* تصو ير گر : مجيد صالحي

چاپ شده در شماره ۱۷۷هفته نامه دوست نوجوان ـ شنبه ۲۲/۴/۱۳۸۷

ايراني بودن خودمان را نشان داديم ؛ استاد شكيبايي !

khajehfazel — Mon, 21 Jul 2008 18:54:18 GMT

جایتان خالی ! ديروز مقابل (تالار وحدت) غوغایی بود . غوغای طرفداران هنرپيشه دوست داشتني و خوش صداي سينماي ايران ؛ (خسرو شكيبايي) . هنرپيشه اي كه همه ما قطعا" خاطرات خوش بسياري را ، از بازي هاي قشنگش داريم ... قصد ندارم درباره حرفه بازيگري يا شخصيتش بنويسم ؛ چون اين روزها همكاران و دوستان نزديكش آنقدر درباره اش مي نويسند و آنقدر شما مخاطب نوشته هايشان خواهيد بود كه ديگر جايي براي خواندن يادداشت من ، درباره او باقي نمي ماند ... تنها مي خواهم كمي از حاشيه هاي نمي دانم خنده دار يا گريه دار مراسم تشييع پيكرش حرف بزنم . مثلا" از سخنراني بنده خدا ، (پرويز پرستويي) كه دم به دقيقه از مردم خواهش مي كرد ؛ سكوت كنند و اجازه بدهند ، آمبولانسي كه پيكر شكيبايي را حمل مي كرد ؛ بتواند از ميان آن جمعيت عظيم عبور كند ، ولي مردم... به خاطر همين گاهي پرستويي عصباني مي شد و صدايش درست مثل وقتي كه توي فيلم هاي دفاع مقدسيش خشمگين مي شود و شما درد گرفتن رگ هاي غيرتش را به خوبي حس مي كنيد ؛ بالا مي رفت و مي گفت : (( آقاي شكيبايي ، دم در ايستاده اند ؛ نمي خواين اجازه بدين بيان تو و و و و و و؟! )) البته مهرباني پرستويي او را مجبور مي كرد كه به خاطر بالا رفتن صدايش از مردم عذر خواهي كند اما وقتي چند دقيقه اي بعد دوباره با همان همهمه هاي مشابه قبلي رو به رو مي شد ؛ باز هم از همان فرياد هاي مذكور مي كشيد ! _عذر خواهي ملتمسانه و مظلومانه چند لحظه بعدش را هم دوباره ضميمه فريادهاي خشمگينش كنيد !_ به نظرم جالب ترين قسمت سخنراني پرستويي موقعي بود ؛ كه خطاب به دوستداران شكيبايي، گفت : ((مردم ! اين برنامه همه جا پخش مي شه ؛ پس با رفتار خوبتون ايراني بودن خودتون رو نشون بدين !)) و آنوقت بود كه صداي شكستن شيشه هاي پنجره نمي دانم كجاي تالار وحدت ، بر اثر تعداد زيادي از مردم ، كه از در و ديوارهاي تالار وحدت بالا مي رفتند ـ تا شاید موفق به زیارت یکی ، دو تا از هنرپیشه ها بشوند ! ـ به گوش رسيد و من هنوز به اين فكر مي كنم كه چرا هميشه بايد ، اينطوري ايراني بودن خودمان را نشان بدهيم؟! چرا؟!

* عكس این ُپست ، شاهكار خودمان است !

به خاطر تو حاضرم بمیرم

khajehfazel — Fri, 18 Jul 2008 19:08:18 GMT

پدر چه طوره حال و احوال تو ؟

چه طوره وضع جيب امسال تو ؟

دلم مي خواد گردن تو خم نشه

سايه ي تو ، از سر من كم نشه

خودم مي شم چاكر دربست تو

پيش كسي دراز نكن دستتو

روي سرت نشسته برف پيري

ولي پدر مثل گذشته شيري !

حال مي ده وقتي كه مي آي به خونه

رو دست تو ، يه دونه هندوونه

بهم مي گي هندوونه رو قاچ بكن

بيا جلو ، صورتمو ماچ بكن

بوي خوش گلاب و دود اسفند

روي لبت غنچه سرخ لبخند ...

پدر بگو كادو چي مي پسندي ؟!

يه چيز مي گم ، شايد بهم بخندي :

روز پدر رسيد با بي خيالي

ما مونديم و يه جيب خشك و خالي !

كادوي ما هميشه مي رسه دير

يه جفت جوراب با يك عدد عرقگير !

پدر هميشه صاف و ساده هستي

هميشه قلب خانواده هستي

با خنده هات هميشه جون مي گيرم

به خاطر تو حاضرم بميرم

چاپ شده در شماره ۴۷۲ هفته نامه دوچرخه(ضمیمه روزنامه همشهری)۲۷/۴/۱۳۸۷

* تغییرات تازه وبلاگ خواجه فاضل طهرانی ، به یاری دوستان خوب و هنرمندم : (نازنین جمشیدی) و ( ماني رضوي زاده ) ، صورت گرفته است ؛ ضمن تشكر از آنها ، اميدوارم كه كارهاي تازه من هم ، به قشنگي تغييرات تازه وبلاگم باشد!

مکافات نامه !

khajehfazel — Fri, 11 Jul 2008 20:24:18 GMT

الهي به آنان كه دل داده اند

هميشه به فكر مي و باده اند

الهي به آنان كه اهل غمند

كه نصفيش مردند ، نصفي زنند

الهي به هرچه زن و مرد هست

به هرچه غم و غصه و درد هست

الهي به ريش و سبيل همه

به جيغ و به فرياد و به همهمه

الهي به آبي كه بي گل بود

به موي سري كه پر از ژل بود !

الهي به شلوار لي و كتان

به كله ، به پاچه ، به چشم و زبان !

الهي به نانوايي بربري

زبان فرانسه ، زبان دري !

الهي به ببر و پلنگ و به شير

به آن شاعري كه شدش زود ، دير ! *

الهي به بزغاله و گوسفند

به ماشين ملي ، يعني سمند !

الهي به صابون و شامپو و ليف

به دستان خاكي ، به پاي كثيف !

الهي به قيصر ، به فردين قسم

الهي به نفت و به بنزين قسم

الهي به هرچيز خوبي قسم

چه مي شد كه من هم به ناني رسم ؟!

چه مي شد كه از غصه آزاد شم

روم پيش دكتر، كمي شاد شم ؟

چه مي شد مرا ثروت و پول بود

مث جك ، رفيقم زن غول بود ؟!

چه مي شد مرا رستم زال بود

به جاي دو دستم ، مرا بال بود ؟

چه مي شد مرا مثل مجنون كني ؟

چه مي شد مرا اين كني ، اون كني ؟

مرا عشق لاتي و مردي خوش است

الهي مرا هرچه كردي خوش است

* پي نوشت : منظورمان مرحوم قيصر امين پور بود كه مي گفت : ناگهان چه قدر زود دير مي شود!

* تصويرگر : نازنين جمشيدي

چاپ شده در شماره ۳۳ ماهنامه ستون آزاد ـ تیر ماه ۸۷